Gurbetteki özlem, Arslan Keskin'in torununun çektiği karede annesiyle buluştu

Türkiye'den Almanya'ya 1971'de göç eden Arslan Keskin, annesine duyduğu hasreti torununun çektiği bir fotoğrafla görünür kıldı. Birinci kuşak göçmenin bu isteği, aile içinde uzun süre anlatılan bir anıya dönüştü.

Keskin'in 81 yaşında dile getirdiği talep, ilk kuşak göçmenlerin yüreklerinde biriken özlemin içten bir yansıması oldu.

Çorum'dan Dortmund'a uzanan çalışma yılları

Keskin, 1 Nisan 1941'de Çorum'da doğdu. Ailesine daha iyi koşullar sağlamak amacıyla 1971'de tren yoluyla Almanya'ya ulaştı. İlk olarak Münih'e yerleşen Keskin, yaklaşık altı ay sonra Münster'e taşındı; 1972 yılında ise Dortmund'a geçti.

Tünel inşaatlarında, STRABAG şirketinde ve bir futbol sahasının yapımında çalıştı. Gösterdiği emeğin karşılığı, çocukları ve yedi torunu üzerinden bugün sağlık, polislik, elektrik, inşaat ve kamu hizmetleri alanlarında sürüyor.

Keskin için gurbet, yalnızca iş yapmak ve aile kurmak değil, geride kalanlara duyulan özlemle yaşamak demekti. Bu özlemin merkezinde ise annesi bulunuyordu.

Torunu, dört yıl önce dedesinin annesinin büyük ve çerçeveli bir fotoğrafını getirdiğini aktardı. Keskin, ömrü boyunca içinde taşıdığı talebini şu sözlerle ifade etti:

“Kızım, bu benim annem. Benim annemle hiç fotoğrafım olmadı. Onu çok özledim. Annemle beni yan yana bir fotoğraf çeker misin?”

İki kuşağın tek karede buluşması

Torun, o gün dedesini annesinin fotoğrafıyla aynı kareye yerleştirdi. Yıllardır gerçekleşmeyen anne-oğul çekimi böylece farklı bir biçimde aile albümüne girdi.

Torun, bu anıyı yalnızca bir hatıra olarak değil, gurbetin ve ayrılığın yanında bir evladın annesine olan sonsuz sevgisinin sessiz tanığı olarak değerlendiriyor.

Eşyalar ve fotoğraflarla yaşatılan anı

Keskin, 19 Eylül 2026'da 85 yaşında vefat etti. Türkiye'den Almanya'ya taşıdığı kişisel eşyalar ile hayatından kareler, onun anısına düzenlenen küçük bir hatıra sergisinde bir araya getirildi.

Arslan Keskin'in öyküsü, birinci kuşağın emeğini ve fedakârlığını anlatırken geride bırakılanlara duyulan özlemi de gözler önüne seriyor. Annesiyle verdiği bu poz, ailenin en değerli hatıralarından biri olarak korunuyor.